Projecten

DichtInHetMuseum

In het kader van de Poëzieweek 2026 organiseer ik in samenwerking met Stichting Allemonden en Museum IJsselstein een inspirerend dichtersontbijt.

Aan de gezellige ontbijttafel ontstaan bijzondere gesprekken. Gevoed door de vragen die verborgen liggen tussen de broodjes en het verse fruit inspireren we elkaar en onszelf ter voorbereiding op de poëzie die we later gaan schrijven.

Als de ontbijttafel transformeert tot schrijftafel dichten we twee uur lang bij het thema van de poëzieweek 2026 ‘Metamorfose’.

‘Verandering is de enige constante. Van rups naar vlinder, van dag naar nacht, van woord naar gedicht. Metamorfose is overal: in de natuur, in ons lichaam, in onze gedachten en in onze samenleving. Het is een transformatie die ons uitdaagt, verrast en inspireert. Poëzie is bij uitstek het genre dat deze veranderingen vangt, verwoordt en verbeeldt.’
Bron: www.poezieweek.com

Van woord naar gedicht op basis van creatieve opdrachten die in het museum zelf te vinden zijn. De focus, het gesprek en de rust van een museum dat voor bezoekers nog gesloten is zorgen voor nieuwe perspectieven en verrassende resultaten. Dicht je mee?

Aanmelden voor deze activiteit kan via Stichting Allemonden (onderaan de pagina staat het aanmeldformulier) of via een mail naar mariola.dirkzwager@comhairle.com

Zorg is een gedeeld begin

Op verzoek van Zorg4IJsselstein schreef ik een gedicht om de netwerkbijeenkomst op 13 november 2025 in het Fulco theater in IJsselstein af te sluiten. Heel bijzonder om te mogen doen. 

Zorg is een gedeeld begin

Zorg is een stem zijn voor de mensen
voor wie het pad te steil is
en de drempel net te hoog,
die de weg niet kunnen vinden.

Zorg is op eigen kracht vooruit,
niet blijven wachten
tot een ander je komt halen.
Het kwetsbaar zijn vertalen
naar mentale kracht en die ervaren.

Zorg is geen eindpunt,
maar een gedeeld begin,
een plek die alles biedt:
het echte zien en horen.

En kijk waar we staan,
trots op wat er is bereikt,
op de stappen die we maken.

Vertrouwend op onszelf,
maar nooit zonder de ander,
slaan we de handen in elkaar
tot een netwerk dat blijft dragen.

Met ruimte voor verschil
en met de moed om door te vragen
kunnen we de keuzes maken
die de toekomst van ons vraagt,
vanuit de overtuiging om de mens
nooit los te laten.

Onder iedere steen een verhaal

Ruim een jaar geleden zat ik voor het eerst aan tafel bij Stichting Historische Kring IJsselstein om te praten over hun jubileumboek. We bedachten een interactieve wandelgids om te dwalen door ons mooie stadje. Al snel stapte auteur Tamara Sijlbing in het project om haar beeldende woorden te geven aan de geschiedenis van IJsselstein en 50 jaar Historische Kring. Ik las tegen, dacht mee, coördineerde en schreef een gedicht. 

Op 8 november 2025 werd het eerste exemplaar overhandigd aan de burgemeester  van IJsselstein, Ester Weststeijn. Tijdens de presentatie kreeg ik ruimte om het gedicht dat ik schreef ter ere van het jubileumjaar voor te dragen. Een hele eer. 

Onder iedere steen een verhaal

Op de zolder van de Bovenwaag
waar foto’s spreken zonder woorden
waar verhalen zich verbergen
in dozen, oud en lang bewaard
lijkt de geschiedenis vergeten
maar niets is minder waar.
Ze wacht.

Ze wacht op de vele vrijwilligers
die het verleden verweven met het heden
en de stemmen van de zolder
steeds opnieuw weer laten spreken.

Niet alleen op papier
maar in levende verhalen.
Niet alleen met inkt
maar met een lange adem.
Met handen die bewaren
wat dreigt te verdwijnen.
Met ogen die zien
wat anderen vergaten.

En waar het bouwen aan de toekomst
de geschiedenis soms laat vervagen
slaat de Historische Kring bruggen
naar de toekomst en het heden
diep verankerd in de maatschappij
maar met een blik op het verleden.

Dus als je dwaalt door IJsselstein
en wandelt door de straten
waar vroeger water was
kijk dan goed en luister stil
onder iedere steen ligt een verhaal
dat de Historische Kring daar bracht
en je niet missen wil.

De Grootste Kerstboom

Op uitnodiging van Omroep Lekstroom schreef ik een gedicht over ‘De Grootste Kerstboom’ en droeg het voor tijdens de live stream bij het ontsteken van de boom op 7 december 2024

Even is het stil
het moment houdt haar adem in
verwondering vindt haar weg naar handen
en laat een boom ontbranden.

de traditie van een stad
vanuit de ambitie van één man
op de schouders van velen
die dit samen hebben bereikt
ontstaat in Nederland
een stralend middelpunt
dat over grenzen schijnt

de tuien vol licht verbinden
de gesprekken op straat
markeren bijzondere momenten
herinneringen
die onder deze boom zijn gemaakt

en als ik in het donker van de winter
de afstand verklein van waar ik was
tot waar ik wil zijn
verschijnt een baken van licht
het beeld dat ik al jaren ken

en weet ik tussen alle vragen
die deze wereld kent
één ding zeker:
dat ik bijna thuis ben

Expositie ‘Verbonden stad’

Op 15 juni 2024 opende ik de expositie ‘Verbonden stad’ in Museum IJsselstein met het voodragen van onderstaand gedicht.

Verbonden Stad

Van staal is mijn skelet
mijn huid van zuiver glas
van alle beelden die ik was
alleen nog de contouren.
Ik ben de stad.

Asfalt bindt mijn dromen samen
het pad dat ik moet gaan
verbonden met het leven
van velen die gaan en weer komen.

Zij bouwen, zij breken, zij ademen mij
continu in beweging, bewegen ze mij
tot het vangen van wind, van zonlicht en water
tot het smeden van bruggen tussen
mens en innovatie.

Ik ben de stad.
In de schaduw van mijn torens
breken bloemen door beton
vullen terrassen zich met talen
komen culturen samen
bouw ik daken vol onderdak.

Ik wandel door mijn straten
een toekomst zonder einde
vanuit een wisselend perspectief
dat blauwdruk over blauwdruk steeds
mijn waarheid is.

Wat laat ik achter, wie neem ik mee.
Vernieuwing en identiteit.
Wie verbindt zich aan mij?