Blouses en zakdoeken    

De zolen van mij schoenen raken het geluid van herfst  als ik uit de auto stap.  De korte wandeling  richting de ingang van de locatie zet alle zintuigen op scherp. Ik adem, zie, voel en ervaar herfst in al z’n facetten. De zon die de voorzichtige herfsttinten van de bomen verlicht. De bladeren die knisperen onder mijn rubber zolen. En de stiekeme verleiding om niet naar binnen, maar naar buiten te gaan.

Eenmaal binnen dwaal ik vol verwondering door de zaal die de blauwdruk van de dag herbergt. Wat intrigeert is de waslijn met blouses en de gestreken katoenen zakdoeken voor het raam.  Wat enthousiasmeert is de groep mensen die elkaar vindt. Met oprechte nieuwsgierigheid tasten we voorzichtig af waar het is dat we elkaar raken. Het gaat als vanzelf. En als we in kleine groepjes plaats nemen aan de in herfsttinten gehulde tafels voelt het al bijna als vertrouwd.

Jose Franssen leidt ons door de ochtend. Op een manier die ons allen raakt vertelt zij over de periode dat zij haar moeder verzorgde en de projecten waar zij troost uit  putte. De aanwezige waslijn refereert aan haar “blousesproject” en daagt ons uit om zelf na te denken over de rituelen die verbonden zijn aan troost. En hoe deze zich verhouden tot schoonheid. Een assortiment aan gekleurde blaadjes brengt ons tot een tekst waarmee we kennis maken.  De hoorbare stilte die uiteindelijk valt als we een brief schrijven over onze eigen projecten is meer dan indrukwekkend.

De lunch bestaat uit ambachtelijke pompoensoep, een scala aan heerlijke broodjes en een heuse verhalenverteller. En na de korte  verhandeling over het nieuwe chemische element “Bureaucratium”  geven we toe aan een  buiten dat nog steeds lokt.

Na de lunch neemt Monica Bosschman ons mee in de wereld van de zakdoeken. Gewisseld van groep maken we via de “zakdoekenrap”  kennis met elkaar en voelt het al snel weer als vertrouwd. Schrijvend via  Julian Barnes met Hoogteverschillen en Connie Palmen met  “Logboek van een onbarmhartig jaar” belanden we uiteindelijk bij een dikke knoop in onze eigen zakdoek. En schrijven we verder bij het thema “Vergeet niet….” . De impact van een ruimte vol “vergeet nietjes”  als we groepsgewijs voordragen is even indrukwekkend als eerder genoemde stilte.

Op miraculeuze wijze komt alles van de dag samen op dezelfde zakdoek die we eerder op basis van eigen keuze van de lijn plukte. Een schijnbaar luchtige afsluiting die de impact van de dag prachtig samenvat.

Dan van binnen weer naar buiten. Met een tas vol indrukken en ontmoetingen maak ik de korte wandeling richting parkeerplaats. En daar waar de zon al langzaam verdwijnt achter de bomen laten mijn zolen, met lichte tegenzin, het geluid van herfst weer gaan als ik in de auto stap.

Schoonheid en troost zijn in zekere zin danspartners (George Steiner)

Deze dag werd georganiseerd door José Franssen en Monica Bosschman in Kloosterhotel Zin in Vught. De impressie werd gedeeld met alle deelnemers. 

Chat openen