Tag: blog

Leap of Faith

De gezichten in de kamer.
De zacht geharste tranen
die zich hechten aan het hout.

Tot as vervallen vragen,
zwart geblakerd goud.

Het licht breekt op een schaduw
in het schemerdonker. Omarmt
de warmte van een leven dat vergaat.

Het hoofd oneindig gebroken,
handen onwrikbaar gebogen,
om wat ook had kunnen zijn.

Dit gedicht is in opdracht geschreven bij het werk Leap of Faith van beelden kunstenaar Ketlin van Esschoten.

Het land van…

Nieuwsgierig lopen de kinderen het lokaal binnen. De vloer is bedekt met de Wereld van Verschil van MapsTell. Een levensgrote landkaart. De cartografische weergave van de 16 gedragsstijlen die mensen kunnen vertonen. Vandaag de basis voor de workshop creatief schrijven met de  titel “Ik ben het land van…”

Voorzichtig lopen ze om de kaart heen. Op mijn uitnodiging om vooral over de kaart te lopen wordt met ongeloof gereageerd. Mag dat? Ja! En zelfs met je schoenen aan. Wat een feest!

Verkennend gaan we op zoek naar het mooiste stuk land in de Wereld van verschil. We zien vuurtorens, bergen, vulkanen, steden en rivieren. In opperste concentratie trekken de kinderen een deel van de wereld over op papier en creëren hun eigen land. Het land van….

We tekenen huizen, rivieren, steden en bergen in het land. We bouwen het land vol met kleuren, familie, sport, hobby’s en alles wat ons verder bijzonder maakt. Een inspirerende middag waarin ik geraakt wordt door de creativiteit, leergierigheid en eigenheid van ieder kind.

In het tweede deel van de workshop, een week later, gaan we schrijven. Een heus gedicht, met de titel ‘Ik ben het land van…”. Het is mooi om te zien hoe de kinderen elkaar helpen. De oudsten helpen de jongsten, met het begrijpen van de opdracht, het schrijven en het voordragen op de mat.

Uiteindelijk staan ze er allemaal. Stuk voor stuk. Groot en iets minder groot. De een vol zelfvertrouwen, de ander met een duwtje in de rug. Met een heus gedicht. Een verhaal over de wereld waarin zij beleven. Met hun voeten stevig op de mat presenteren ze zichzelf. Vol trots en met lef.

Wat heb ik veel geleerd over deze kinderen en hun gedrag ten opzichte van elkaar. En wat hebben ze, bewust en onbewust, veel geleerd over en van elkaar. Een heel bijzondere ervaring.

Kleine woorden

Vandaag schrijf ik een column. Ik staar al uren naar een leeg vel papier. In het absolute besef dat ik eigenlijk helemaal geen column wil schrijven. Een column betekent immers iets van jezelf laten zien. En dat wil ik niet. Niet op papier in ieder geval.

In persoonlijke interactie met de ander, geen probleem. Maar helemaal alleen, op een kaal vel papier? Vogelvrij voor de interpretatie van de lezer? Zonder stuur van mijn kant, anders dan alleen maar woorden? Zonder de kracht van intonatie, of non verbale communicatie? Geen denken aan.

Dus volgt het dilemma. Schrijf ik toch een column, dwars door mijn eigen bezwaren heen, of laat ik het los. Omdat iedereen het doet, doe ik het lekker niet. Een rebelse daad van tegendraads. Een prachtig statement. Mits je het natuurlijk wel in je hebt om een column te schrijven. In mijn geval niets meer of minder dus dan een slap excuus.

Begin gewoon. Ik roep het tegen iedere cursist die ik tegen kom. Geloof in jezelf, dan kun je het. Ik kan het ook wel. Maar ik wil het niet, zo’n column schrijven. Want als ik het wel zou willen dan moet het minimaal wereld veroverend, gezagsondermijnend, nek-verrekend-als-ik-langsloop, groots worden. En dat wordt het niet.

Ik heb namelijk geen mening die nog nooit ergens verkondigd is. Geen drive om dat wat dagelijks leven is uit te vergroten en aan de kaak te stellen. Geen hekel aan een president van welk land dan ook waar tegen ik in mijn eigen woorden van leer wil trekken.

Ik heb geen grote woorden. Alleen maar kleine. Klein genoeg om langs je oren te waaien als het eerste zachte lentebriesje met kerst. Waarvan de impact pas merkbaar is als de wind al lang weer is gaan liggen. Woorden die je raken zonder dat je de beweging voelt. Die zorgen dat je koers wijzigt zonder van richting te veranderen.

En dan ineens schrijf ik. Kleine woorden op wit vel papier. In het besef dat ik niet meer nodig heb dan dat om mezelf te laten zien. Woorden die me passen als een tweede huid. Niet groter dan ik zelf zou willen zijn. En ik schrijf, een klein column. Een fluistering. Als de oorverdovende stilte in het oog van de orkaan.