ik vergat te zwijgen toen dat kon
in de maalstroom van meningen
hoog op de barricade

ik vergat de wereld
de delen de steden
de straten mijn thuis

ik vergat te kiezen
wie ik onderweg verloor
een afscheid zonder woorden

een set van lege stoelen
verlaten langs de muur

de urgentie om te spreken
de zichtbaarheid in het heden
veel groter dan toekomst of verleden
van de woorden die ik vond

ik vergat te spreken toen dat mocht
over de straten de steden
de delen de wereld mijn thuis
helend niet brekend
in de schaduwranden van de strijd

ik vergat te luisteren toen dat kon
tot de wereld was verstomd
tot in de luwte van de barricade
het fluisteren werd gehoord