Vrienden

Soms vraag ik me ineens af hoe het met je is.
Of je gelukkig bent. Of je veranderd bent.
Of het wordt zoals het vroeger was.
Of ik dat zou willen. Soms vraag ik liever niets.

Ik dacht dat vrienden eeuwig waren,
of minimaal een leven lang. Nu bouw ik
muren om te slechten met wachters bij
de poort.

We bouwden levens, zij aan zij, verloren
idealen, delen van het leven die niet
maakbaar waren. Leven bracht
ons samen, de waarheid brak ons op. En later..

Mijn vingers die vol ongeloof de letters
van de namen lazen. De randen van het
onbewerkt karton die me raakten tot ver
onder mijn huid. De zachtroze geur
van eindeloos vervuld verlangen.
Het ‘toen was het voorgoed voorbij’.

Soms schuil ik in de ruiten van de stad, zoekend naar jouw silhouet. Om te zien wie je bent zo zonder mij. Om je blik te ontwijken. Omdat het nooit meer wordt zoals het vroeger was. Zelfs niet als ik dat zou willen.